Αρχική
εγγραφή NewsLetter | χορηγία
Πρώτη ΣελίδαΑποτύπωμαΦιλικές ΙστοσελίδεςΕπικοινωνία

Ένα βλέμμα, μια ζωή

** Δυό μάτια- θάλασσα...
Δυό μάτια- θάλασσα...

Με αυτά σε κοιτάω. Και ναι, προσπαθώ να σε πείσω. Να σε πείσω ναnμη με αφήσεις εδώ που... πρίν λίγο με παράτησαν άκαρδα. Με λένε Azur και είμαι ένα ημίαιμο θηλυκό κουτάβι 3 μηνών. Γεννήθηκα δηλαδή περίπου, Μάρτιο του 2015. Τι έκανα εκεί που με βρήκαν; Έπαιζα… Πώς; Ρωτάς.. πώς; Χαζεύοντας τ’ αυτοκίνητα. Και τρέχοντας προς τα κεί. Τι… είπες; Είναι… επικίνδυνο;

** Κάνε μου τη λύπη, ανάμνηση…
Κάνε μου τη λύπη, ανάμνηση…

Στη μέση του δρόμου. Εκεί μας βρήκαν. Τη Λάουρα, τη Λώρα, τον Peter, εμένα το Νίνο, τον βενιαμίν της οικογένειας και τη μαμά μας.
Να δείτε πόσο μοιάζουν τα βλέμματα μας… Τα γιατί που ρωτάνε τα μάτια μας και η ψυχή μας είναι ίδια. Να σου πω κάτι ακόμα για μένα;
Γεννήθηκα τέλη Ιανουαρίου 2015 ενώ έχω κάνει τα εμβόλια και τις αποπαρασιτώσεις.

** Από τις φόλες γλύτωσα κι ακόμα περιμένω...
Από τις φόλες γλύτωσα κι ακόμα περιμένω...

Το... χωράφι που γεννήθηκα γέμισε φόλες. Δεν θα μπορούσα να ζήσω εκεί. Να’ ναι καλά εκείνοι που φρόντισαν να βρω μια προσωρινή φιλοξενία.
Ενάμιση χρόνο σε... πανσιόν. Σαν χτες μου φαίνεται.

** Ο δρόμος μ’ έμαθε πολλά...
Ο δρόμος μ’ έμαθε πολλά...

κι αν θέλεις θα στα μάθω. Μη μου φωνάξεις δυνατά γιατί μπορεί να πάθω... Με λένε Τοσοδούλα. Τρία χρόνια περιμένω. Γεννήθηκα το 2012 ενώ είμαι 14 κιλά. Ήρεμη και φιλική με ανθρώπους και ζώα. Και στειρωμένη. Κι ακόμα αρνητική για καλαζάρ ενώ έχω κάνει τη θεραπεία μου για ερλιχεία.

** Ο τσοπανάκος από το Πουθενά
Ο τσοπανάκος από το Πουθενά

Είμαι μόλις πέντε μηνών. Κι όμως τόσο ταλαιπωρημένος. Ένας μικρός τσοπανοσκυλάκος που ένα πρωϊ, από το πουθενά εμφανίστηκα στα Βριλήσσια. Είπαν ότι θα φτάσω περίπου τα 30 κιλά. Είμαι πολύ καλός χαρακτήρας. Θέλω να με πιστέψεις. Και να με... νιώσεις.

** Αυτά τα μάτια...
Αυτά τα μάτια...

...τα μάτια που... κρέμονται από σένα, μήπως θέλεις να σε κοιτάνε μια ζωή; Τρεισήμισι μηνών όνειρα..
Τα... υπόλοιπα μπορούμε να τα κάνουμε μαζί.

** Δώσ’ μου το χέρι σου...
Δώσ’ μου το χέρι σου...

...να ζήσουμε μαζί, πολλά-πολλά χρόνια. Να κοιταχτούμε στα μάτια.
Να μιλήσουμε μόνο με το χάδι και τ’ άγγιγμα μας. Να ‘ρθουν οι ανάσες μας τόσο κοντά... που να καταλάβουμε κι οι δυό, την ανάσα της ζωής. Το πολύτιμο της. Αυτό που εσύ, συχνά αγνοείς κι εγώ δεν γνωρίζω ακόμα.

** Αυτό το... βλέμμα σου λέει κάτι;
Αυτό το... βλέμμα σου λέει κάτι;

Θέλεις να σε κοιτάω στα μάτια μια ζωή; Πάρε με τηλέφωνο. Δεν θα το σηκώσω εγώ, αλλά θα σου πούνε για μένα όλα εκείνα που θα ρωτήσεις. Εκτός κι αν προτιμάς το ηλεκτρονικό μήνυμα. Θα γνωριστούμε καμιά φορά;

** Που έπνιξες άνθρωπε την ανθρωπιά σου;
Που έπνιξες άνθρωπε την ανθρωπιά σου;

Θέλω να σε ρωτήσω, Που έπνιξες την ανθρωπιά σου; Και σε ποιά στιγμή. Την ξέρουμε κι οι δυo την απάντηση.
Όταν… το χέρι σου στραγγάλιζε τα 4 κουτάβια μου, σ’ εκείνη την απόμερη γωνιά της Παιανίας κι ύστερα τα άφησες δίπλα μου. Για να βλέπω τι; Το… ποιός είσαι; Για να κλαίω γιατί; Για ό,τι στέρησες σε μένα ή για ό,τι στερείς καθημερινά και ανεξέλεγκτα στον εαυτό σου; Σε λυπάμαι ρε.

** Δώσ’ μου αυτή την αγκαλιά που έχω τόσο ανάγκη....
Δώσ’ μου αυτή την αγκαλιά που έχω τόσο ανάγκη....

...Την αγκαλιά- προστασία από το... άδικο του κόσμου, αυτό, που... ξέρω και ξέρεις κι εσύ καλά πως... έφτιαξαν κάποιοι σαν εσένα. Αυτοί που μ’ άφησαν εδώ. Να γεννάω στα χωράφια της Παιανίας. Μα δεν σου αρέσει. Δεν συμφωνείς. Τόσο πολύ μάλιστα δεν συμφωνείς μ’ αυτό που θέλεις να λες ότι εσύ ξεχωρίζεις και δεν τους μοιάζεις. Κάτι μου λέει πως έχεις δίκιο. Πως εμείς οι δυo θα συναντηθούμε και θα αγαπηθούμε.

Σελίδες

Εγγραφή στο RSS - Ένα βλέμμα, μια ζωή