Αρχική
εγγραφή NewsLetter | χορηγία
Πρώτη ΣελίδαΑποτύπωμαΦιλικές ΙστοσελίδεςΕπικοινωνία

Αποτύπωμα

Είμαι ένας πρώην  Σκύλος  στο Δρόμο

Η ιστορία της Γκούφη μοιάζει πολύ με την ιστορία κάθε αδέσποτου σκύλου. Το ...βιογραφικό έχει πολλά κοινά  με τα αντίστοιχα.  Στην ...προυπηρεσία  δρόμου, την  εκπαίδευση

και τη ...λάσπη! Πέτρες, κλωτσιές, βρεξίματα με  το λάστιχο  αλλά και ανυπόστατες  κατηγορίες περί αγριάδας, δείγμα της οποίας  εκείνη,  δεν έδωσε ούτε μια φορά  μέσα στα 10 (ούτε ένα, ούτε δύο) χρόνια  που συγκατοίκησε με ανθρώπους και ήρθε σε επαφή με πολλούς  άλλους, όπως και με σκυλιά. Την διηγείται η ίδια...

..Ήταν η θορυβώδης περίοδος των Ολυμπιακών Αγώνων. Βρέθηκα να περιφέρομαι κοντά στα Νταμάρια του Γαλατσίου .

Για  καιρό, σπίτι μου ήταν το μικρό κατάφυτο λοφάκι που ενώνει το Γαλάτσι με το Ψυχικό. Ειλικρινά δεν ξέρω τι με έφερε εκεί. Απ’ ό,τι είπαν μετά- και μάλλον θα συμφωνήσω- προφανώς  με τρόμαξαν  τα πυροτεχνήματα των Ολυμπιακών Αγώνων. Φοβήθηκα,  λέει, και προσπάθησα να σωθώ  φεύγοντας από το σπίτι  που ήμουν.

  Το να μη λερώνεις μέσα, να προτείνεις  ευγενικά  το ποδαράκι σου σε κάθε καινούριο φίλο- άνθρωπο, να κουνάς την ουρά σου, αντί να δυσανασχετείς, από την πρώτη κιόλας φορά που πήγαν να σου φορέσουν το λουρί, όλα αυτά είναι σημάδια...

Τα παιδιά που  έτυχε να περνάνε  από το βουνό- σπίτι μου για  να κόψουν δρόμο, τη νύχτα, προειδοποιούσαν για ένα πολύ άγριο σκυλί που γάβγιζε ασταμάτητα όσους πέρναγαν από εκεί δείχνοντας  απειλητικά τα δόντια του.  Απλά ,  αυτά στάθηκαν τυχερά. Να μη  το τολμούσε  κανείς  άλλος.

 Ένα πρωϊ μπήκα σε μια πυλωτή πολυκατοικίας. Ένας άνθρωπος εμφανίστηκε από το πουθενά. Τρόμαξε. Είχε ακούσει για μένα...Οπισθοχώρησε.. Το ίδιο κι εγώ.. Μετά,  κάτι έκανε  σ’ ένα τεράστιο  θηρίο που μούγκριζε (αυτό, μάλιστα, ήταν άγριο) και έφυγαν μαζί. Όταν έπεσε το σκοτάδι, παραφύλαξα και πήγα προσεκτικά να δω τι είναι αυτό το θηρίο. Γι’ αυτό που μούγκριζε λέω,  όχι για το άλλο. Εκεί με περίμενε μια έκπληξη. Δίπλα στο θηρίο είχε ένα μπολάκι με νερό και ένα άλλο με φαγητό. Πείναγα. Αν..πλησίαζα  να του πάρω το φαγητό, άραγε θα με δάγκωνε;  Μια γάτα- η γνωστή κλέφτρα- βρέθηκε μπροστά  από το φαϊ. Τώρα;

Τότε εμφανίστηκε  ο άνθρωπος που είχα δει το πρωϊ. Η γάτα  τρόμαξε κι έφυγε. Εγώ ήθελα να φύγω αλλά...τελικά φάνηκα γενναία. Έμεινα. Κι ο άνθρωπος  έμεινε κι αυτός,  σαν να με φύλαγε και να με προστάτευε, μέχρι που  το έφαγα όλο το φαγητό του θηρίου. (Μάλλον αυτό είχε φάει...).Ύστερα, ο φύλακας μου, κάθησε κοντά μου.

Το πρωί άκουσα ένα...σφύριγμα. Δεν ξέρω γιατί μα κάτι μ’ έκανε να πιστεύω ότι ήταν για μένα. Κι είχα δίκιο. Για πότε και πως κατέβηκα το βουνό... Αλήθεια σας λέω. Το θηρίο όμως  είχε πάρει τον άνθρωπο μαζί του και πάλι μούγκριζε. Έτρεξα να τους προλάβω μέχρι που...λαχάνιασα.  Είχαμε  βγει στη λεωφόρο. Τότε το θηρίο σταμάτησε να μουγκρίζει κι εμφανίστηκε ο άνθρωπος θυμωμένος!!! Είσαι ένα τρελό σκυλί μου είπε και γυρίσαμε πίσω μαζί.  Οι δυό μας. Χωρίς το θηρίο του.

 Δεν είχαμε συστηθεί..  Αγένεια... Του έδωσα το ποδαράκι μου... Συγχώρεσε με , μου είπε , δεν ξέρω ποιό είναι τ’ όνομα σου, πρέπει να σου βγάλω ένα όνομα. Θα σε φωνάζω  Γκούφη. Ξέρω δεν είναι γυναικείο...  Περιέργω, ς το όνομα μου άρεσε.

Πριν με αφήσει έκανε κάτι χειρονομίες με τα χέρια, κάτι μου έλεγε. Κατάλαβα καλά; Να..μη φύγω από κει; Κάθε μέρα γινόταν το ίδιο. Με φώναζε με το καινούριο μου όνομα  και  γω πήγαινα.

 Δεν φοβόμουν πια , τον συμπαθούσα , μέχρι και στο θηρίο είχα καθήσει. Αλλά, όταν ο άνθρωπος  άνοιγε την  πόρτα της  εισόδου, εγώ δεν έμπαινα μέσα μαζί του. Είχα βάλει τα όρια μου...

Συνάντηση 2, 3 φορές τη μέρα, φαγητό κι εκείνος μας μου μιλάει. Μου έκανε κι ένα δώρο. Ένα ζεστό σπιτάκι κοντά στο θηρίο. Το καταφύγιο μου. Θα με προστάτευε αυτό.

 Αμ πως...Μια μέρα με κυνήγησαν με πέτρες. Μια άλλη με χτύπησε ένα μηχανάκι. Προφανώς δεν ήξερα πως να προσέχω τα  τόσα μικρά και μεγάλα θηρία που κυκλοφορούσαν. Μια άλλη φορά,πάλι,   έφαγα ξύλο με ένα τεράστιο κοντάρι. Α, ναι..Και κάποιος  μ’ έκανε μούσκεμα με ένα μακρύ  μαύρο φίδι.  Ζωή στο δρόμο...

Σκεφτόμουν τους  δικούς μου που με είχαν χάσει. Θα τους  έλειπα, άραγε;

 Χειμώνιασε. Ξημερώματα...Κατακλυσμός. Ο ουρανός έβγαζε φωτιές.

Η φίλη μου βγήκε να με ψάξει αλλά είχα φύγει από το σπίτι μου..Την είδα...Με τύλιξε με κάτι ζεστό και χοντρό και γυρίσαμε σπίτι μαζί.

Την άλλη μέρα άλλαξαν τα πάντα. Δεν θυμάμαι πως,  βρέθηκα  πάνω σε ένα μακρύ τραπέζι, σε κάποιον κακό κύριο που με πόνεσε και  αυτή ενώ ήταν μαζί τον άφησε,  ενώ, από την άλλη,  με κράταγε αγκαλιά και μου μίλαγε γλυκά.

  Κι ‘ ύστερα βρέθηκα σ’ ενα μεγάλο σπίτι που αντικατέστησε το μικρό στο δρόμο.

 Πέρασα πυομήτρα, ερλιχίωση, ωτίτιδες, εντερικά και στομαχικά προβλήματα. Ερωτεύτηκα τον Ρόκι, το άγριο πίτ μπουλ της περιοχής που καθάριζε κάθε αρσενικό που τολμούσε να με πλησιάσει αλλά και τον Μαξ, τον Γκάσπερ, το Ρόνι, έναν γαλαζοαίματο πρίγκιπα που..τι κρίμα ξεχναώ τ’ όνομα του, και πολλούς άλλους που δεν θυμάμαι, επίσης. Βλέπετε πέρασαν 10 χρόνια από τότε, που πρέπει  να ήμουν δύο ετών. .

Δεν αντέχω πια τις μεγάλες βόλτες, τα πολλά σκαλοπάτια, τα ταξίδια. Δεν κυνηγάω τις  γάτες, ούτε μ’ ενοχλούν τα περιστέρια όταν  κλέβουν την ξηρά τροφή μου. Τα μάτια μου δεν βλέπουν καλά, συχνά, όταν  με φωνάζουν το καταλαβαίνω μετά από ώρα, έχω ουλίτιδα (που την ελέγχουμε), γλείφω συνέχεια τα ποδαράκια μου και μου  τα τρίβουν, λαχανιάζω για ώρα  ενώ κάποιες φορές, δεν κρατιέμαι  και τους ξυπνάω να πάμε  έξω να κάνω την ανάγκη μου. Αν προλάβω...

Λένε πως τα σκυλιά δεν θυμούνται. Ναι, ε;  Κάποτε οι επιστήμονες θα αναθεωρήσουν και θ’ αποδείξουν το αντίθετο.

Τελευταία, μου έρχονται εικόνες  από το πρώτο μου παιχνίδι, ένα ζεστό αρκουδάκι, την αγαπημένη μου φίλη- παντόφλα, τις βόλτες  με το αυτοκίνητο, το πρώτο μου μπάνιο στη θάλασσα.

 Γελάω.. Λες και το βλέπω μπροστά μου. Ήταν η μοναδική αταξία που έχω κάνει...  Να πέσω στα σκ... και, πριν καν με μαλλώσουν για το ατύχημα και με πλύνουν, ένα ζευγάρι ξένων να έχει σκύψει και να με χαϊδεύει, λέγοντας πως  δεν έχει δει πιο καθαρό σκυλί από μένα !!!

Μερικές φορές φοβάμαι μη με εγκαταλείψουν τώρα που γέρασα ή μήπως  χαθώ κι ας έχω τσιπάκι, αυτή τη φορά. Γεροντικές ανασφάλειες...Κατά βάση ξέρω πως δεν θα συμβεί τίποτα κακό... Τίποτα, εκτός  από...

Όμως έζησα και θυμάμαι τόσο όμορφα πράγματα,  που , όταν φύγω, θα πω σε όλα τα σκυλιά , εκεί, στους δρόμους τ’ ουρανού, πως η ζωή είναι υπέροχη.  Αρκεί να βρεις  σπίτι και αγκαλιά.