Αρχική
εγγραφή NewsLetter | χορηγία
Πρώτη ΣελίδαΑποτύπωμαΦιλικές ΙστοσελίδεςΕπικοινωνία

Φεστιβάλ ματαιοδοξίας

 

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα φεστιβάλ όπου πλήθος κόσμου, μεταξύ των οποίων και πολιτικά πρόσωπα, παρακολουθούσαν τις… γούνες που θα φορεθούν την ερχόμενη σεζόν. Το φεστιβάλ διοργάνωνε ο Σύνδεσμος Γουνοποιών Καστοριάς ‘Ο Προφήτης Ηλίας’. Φιλόζωοι προφήτευαν ότι κάποια στιγμή θα καταργηθεί. Οι επαγγελματίες του κλάδου από την άλλη και οι πολιτικοί συναινούσαν στο ακριβώς αντίθετο. ‘Ο κλάδος μπορεί ν’ ανοίξει αγορές’… Εσύ τι λες; Το 3ο Φεστιβάλ Γούνας σε κάνει να χαμογελάς;

 

Με απορία άκουσα τους πολιτικούς να τονίζουν στο 3ο Φεστιβάλ Γούνας που διοργάνωσε ο Σύνδεσμος Γουνοποιών Καστοριάς ‘Ο Προφήτης Ηλίας’ πως... “αυτός ο εξωστρεφής και πάρα πολύ πετυχημένος κλάδος μπορεί να ανοίξει αγορές, μπορεί να δώσει ακόμη μεγαλύτερο εισόδημα στην Ελλάδα και πολύ περισσότερες θέσεις εργασίας, αρκεί να έχει τη στήριξη της πολιτείας και τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει όλα τα απαραίτητα εργαλεία”. Είχα ακριβώς την αντίθετη αίσθηση. Πως, δηλαδή, ο κλάδος, παρά τις επιδοτήσεις που λαμβάνει και τον πραγματικό αγώνα των εργαζομένων σε αυτό, είναι σε διαρκή φθίνουσα πορεία.

Διάβασα και την επιστολή της Πανελλαδικής Φιλοζωικής και Περιβαλλοντικής Ομοσπονδίας στην Ευρωβουλευτή κ. Μαρία Σπυράκη που υπογράφουν η πρόεδρος κ. Νατάσα Βυσσίνου Μπομπολάκη και η γραμματέας κ. Μαρία Χουστουλάκη με 63 Σωματεία για την Ομοσπονδία και 146 Ζωοφιλικά Σωματεία για την Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή που αναφέρεται στο ‘ηθικό σκέλος’ της υπόθεσης και τις κοινωνικές τάσεις και επιταγές του σύγχρονου κόσμου.

Και... μου σηκώθηκε η τρίχα όταν στην ερώτηση του δημοσιογράφου όσον αφορά τις μάχες που κερδίζουν οι οργανώσεις και κατά πόσον αυτό μπορεί να επηρεάσει κάποια στιγμή τον τόπο παραγωγής, η απάντηση ήταν πως... “Οι εντυπώσεις είναι διαφορετικό πράγμα από την ουσία και η ουσία είναι ότι τα ευρωπαϊκά προϊόντα χρειάζονται υποστήριξη, χρειάζονται άνοιγμα στις διεθνείς αγορές, η αγορά της Κίνας είναι μια από αυτές. Είναι άλλο πράγμα το ποιος φωνάζει περισσότερο κι άλλο τι συμβαίνει στην πράξη. Στην πράξη χρειαζόμαστε περισσότερες αγορές!’’.

Στάθηκα στις καίριες επισημάνσεις της Ομοσπονδίας:

14 Ευρωπαϊκές χώρες έχουν ήδη περάσει στην κατάργηση της γούνας και των γουνοπαραγωγικών βιομηχανιών, κάποιες άλλες σε αποσπασματική κατάργηση χρήσης συγκεκριμένων ζώων και κάποιες ακόμα το έχουν θέσει στο τραπέζι και προετοιμάζονται για κλείσιμο των εκτροφείων.

Οι περισσότεροι από τους πιο γνωστούς και δημοφιλείς οίκους μόδας έχουν εξαιρέσει τη γούνα από τις δημιουργίες τους.

Αλλά και στα εύστοχα ερωτήματα: Πώς είναι δυνατόν, εν όψει μάλιστα 2019, τα έμβια όντα, τα οποία προσφέρουν τη ζωή τους για την ένδυση, να θεωρούνται ευρωπαϊκά προϊόντα;

Πώς είναι δυνατόν η κοινή γνώμη, ηθική και κρίση να θεωρούνται απλά ως «ποιος φωνάζει περισσότερο»;

Πώς είναι δυνατόν να πιστεύουν κάποιοι ότι η δική μας χώρα δεν θα ακολουθήσει την πρόοδο και εξέλιξη ως μέρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως ένα σημαντικό κομμάτι του πλανήτη μας, αλλά θα μείνει καθηλωμένη στο «χθες» , στην κατήφεια και στη νοσηρή εμμονή σε μια παράδοση που είναι απόλυτα συνδεδεμένη με το έγκλημα, και μάλιστα για να εξυπηρετήσει την ανθρώπινη ματαιοδοξία και μόνο;

Παρότι ‘Σκύλος στο Δρόμο’ γνωρίζω κι εγώ πως για ένα γούνινο παλτό χρησιμοποιούνται περίπου 60-80 Μινκ και πως μέχρι επιτέλους να θανατωθούν αυτές οι υπάρξεις ώστε να... καταλήξουν ‘ευρωπαϊκά προϊόντα’, περνάνε τα πάνδεινα.

Και ναι, ασυζητητί ναι, θα έπρεπε ‘οι εμπνευσμένοι πολιτικοί αντί να υποστηρίζουν μια κατακριτέα πανταχόθεν παραγωγική δραστηριότητα, που έτσι κι αλλιώς φθίνει, που έτσι κι αλλιώς θα αναγκαστεί να σταματήσει, θα ήταν σκόπιμο να προετοιμάζουν το έδαφος με τη στήριξη και δημιουργία εναλλακτικών παραγωγικών ή άλλων δραστηριοτήτων, προκειμένου οι άνθρωποι που ζουν από τέτοια εισοδήματα να προστατευτούν και να μπορέσουν με άλλους τρόπους να ζήσουν αξιοπρεπώς, και προκειμένου η χώρα να μπορέσει να ακολουθήσει την πρόοδο και τις ραγδαίες εξελίξεις στην Ευρώπη’.

Η αλήθεια, φίλε μου, είναι πικρή και απλή. Υπάρχουν δύο είδη πολιτισμού. Ο πραγματικός και ο... ‘φο’. Στον πραγματικό πολιτισμό ο κόσμος προοδεύει και πηγαίνει μπροστά, σεβόμενος τη ζωή και το ρόλο που τάχθηκε να παίξει. Στον... άλλον, τον... φο πολιτισμό, ο κόσμος καμαρώνει ότι πηγαίνει μπροστά, ναρκισσευόμενος στη ματαιοδοξία του ‘ανώτερου είδους’ κάνοντας... άλματα προς τα πίσω, τα οποία φανερώνουν τον αυθάδη πρωτογονισμό του. Όχι για την επιβίωση. Μα για την ‘αναγνώριση’ της ‘δήθεν παντοδυναμίας των πολιτισμένων’.

Το ότι εγώ ουρώ στο πάρκο κι εσύ στην τουαλέτα της λεκάνης του σπιτιού σου μπορεί να είναι μια ‘διαφορά ύφους’. Αλλά το ότι εσύ σκοτώνεις ή βασανίζεις κατά το δοκούν κι εγώ μόνο όταν νιώσω ότι απειλούμαι είναι ‘διαφορά ήθους’.

Το ‘ύφος’ εξευγενίζεται. Το...ανύπαρκτο ήθος δεν μπορείς να το βρεις...