Αρχική
εγγραφή NewsLetter | χορηγία
Πρώτη ΣελίδαΑποτύπωμαΦιλικές ΙστοσελίδεςΕπικοινωνία

Ουτάρ, μια ανάσα ακόμα...

Μόλις που ανέπνεες… Κι εγώ μετρούσα τις ανάσες σου… Με το χέρι μου πάνω στην καρδούλα σου, που μόλις την ένιωθα να φτεροκοπάει… Κι ο Βίσνου, εκεί έξω… Ακίνητος, για σχεδόν πέντε ώρες… Σε αποχαιρετούσε με τον δικό του τρόπο… Με βλέμμα και κεφάλι, σκυφτό… Δεν είναι παράξενο; Τώρα που το σκέφτομαι, μόνο τα σκυλιά μου πρόλαβα ν’ αποχαιρετήσω…Στους ανθρώπους μου, το αντίο έμεινε για πάντα μετέωρο…

Νανού