Αρχική
εγγραφή NewsLetter | χορηγία
Πρώτη ΣελίδαΑποτύπωμαΦιλικές ΙστοσελίδεςΕπικοινωνία

Παιχνίδι στον χρόνο και τις... λέξεις...

 

Μπορεί δυο βιβλία να... ερωτευτούν μεταξύ τους; Ν’ αγαπηθούν; Το ένα να μπει στην ψυχή του άλλου και να... μείνουν αχώριστα, φτιάχνοντας έναν κοινό τίτλο; Αυτό έκανε η Λίνα Πανταλέων, διαβάζοντας δύο µυθιστορήµατα της Έρσης Σωτηροπούλου και φτιάχνοντας το ‘Μπορείς να δεις τι μένει από τη νύχτα;’. Από το βιβλίο της πάντως θα σου μείνουν πολλά...

 

Τα βιβλία συνοµιλούν ερήµην του συγγραφέα τους. Γνωστή αυτή τους η έξη, να µπλέκονται το ένα στις σελίδες του άλλου. Είθισται, επίσης, να λέγεται πως πολλοί συγγραφείς δεν γράφουν παρά ένα και µοναδικό βιβλίο, πως τα γραπτά τους δεν είναι παρά παραλλαγές µίας εκτενούς, ατέρµονης, διαρκώς υπό σκέψη και αναθεώρηση αφήγησης. Τι γίνεται, όµως, όταν ένας συγγραφέας εµπλέξει δολίως τη µυθοπλασία ενός βιβλίου του στον µύθο ενός άλλου, προγενέστερου έργου του; Προφανώς εξαρτάται από τον συγγραφέα. Στην περίπτωση της Έρσης Σωτηροπούλου και στο βιβλίο της ‘Μπορείς να δεις τι μένει από τη νύχτα;’ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη, αυτό που παρακολουθείς αλλά και συμμετέχεις είναι ένα συναρπαστικό, διπλό παιχνίδι, συγγραφικό και αναγνωστικό. Με τούτο το παράδοξο όσο και γοητευτικό µυθιστόρηµά της επιστρέφει στο Παρίσι του 1897 για να συναντήσει ξανά τον Καβάφη, ο οποίος και σε αυτό το βιβλίο συνεχίζει να αναρωτιέται ‘Τι µένει από τη νύχτα;’.

Η συγγραφέας ‘πάντρεψε’ δυο βιβλία της Έρσης Σωτηροπούλου, αφού αρχικά τα φαντάστηκε να κινούνται το ένα προς το άλλο, σε ένα µετέωρο, τεταµένο πλησίασµα. Κι ύστερα αναζήτησε στις σελίδες τους τα κοµµάτια του παζλ που... έλειπαν. Μετακίνησε τις λέξεις του ενός βιβλίου στο άλλο, ψάχνοντας λύση σε έναν γρίφο. Βέβαια, τίποτα δεν χρειαζόταν να µετακινηθεί. Το παζλ εξαρχής ξάπλωνε αρτιµελές στο χαρτί. Οι λέξεις βλέπεις αυτονομούνται, αλληλοαγγίζονται και αποκτούν τη δική τους συγγένεια.